فرصت برای دوست داشتن همیشه هست

marjanehsepid — Tue, 19 Feb 2008 12:45:59 GMT

بخند.به من.به لباس سپیدی که......بخند .به عشق بخند.به اسم این وبلاگ بخند.به دروغ ..................به فرصتی که نیست...به منی که نیستم ...به سفر بخند.وبرای عشق بلندتر بخند .بلندتر.خیلی دورم...خیلی دوری..

کسی بند های کتانی ام را به هم گره نزده

وبه هیچ کجای زمین بند نیستم

سیگار نکشیده

مرد شدم

تا کمربند پدر به گریه ام نیندازد

گاهی

که ایستاده است در رویایم

پشت درختی..

مرا می بیند

کنار پنجره دستی تکانم میدهد.

هزار پنجره هم پدر را عاشق نمی کند

ببین آجرها تا کجا بالا آمده اند.

به هیچ کجای زمین بند نیستم که آویزان مانده ام

از طنابی به سقف...

marjanehsepid — Sat, 03 Mar 2007 08:10:45 GMT

سلام

هر چند که از فلک الافلاک با جیب پر بر نگشتیم اما با دست پرودل پراومدیم

همین که از جمله آدم های محدودی بودیم که سید الیاس علوی رو برای آخرین بار در ایران دیدیم و امین روشنی زاد میز بان ما بودو ....................................................................................................

برای شهری که بزرگتر بود

دست از هر که کشیدم به تو دست کشیدم

باران نگیر گرچه از زیر چتر

نیامدم

نه!قرار نیست

با چشمه های کوچک شهری

از کوه های لرستان جاری شوم

قرار نیست!

در خرم آباد پای کسی بر دامنم گیر کند

بیا برگردیم

فلک الافلاک گل های روسری ام را

به باد می دهد

اتو بوس ها مسیرشان به ما نمی خورد

بیا پیاده برگردیم

به آدم ها خیره شویم /جزیره هایی کشف کنیم

که روبه روی هم اندو یکدیگر را نمی بینند

قول میدهم!

قول میدهم عینک بزنم

تا دوباره کسی عاشقم نشود................

marjanehsepid — Mon, 19 Feb 2007 07:07:18 GMT

میرم . شاید دغد غه های خرم آبادی دوستای خرم آبادیم واقعا چیز عجیبی باشه که قراره یکی سکته کنه ویکی لذت لباس سپید و از دختری بگیره ویکی.........................................................

با این که به اکثر شهر های ایران رفتم و چیزی نمی تونه تا وقتی نخوام روم تا ثیر بذاره خرم آباد قدرت این وداره که حس تازه ای در من ایجاد کنه..........

به هر حال جای همه دوستام در جشنواره فلک والافلاک خالی.............

دیگر دلواپس باران نمی شوم

وقتی خیس ترین رویا

تمام خیابان را برایم چتر می شود.

marjanehsepid — Sat, 03 Feb 2007 08:12:18 GMT

حالا که عاشقانه هایمان

کوههای ست که به هم نمی رسند

من

در گله ی آهوانی که رم کرده اند

از جنگل های تو دور می شوم.

بگذریم

پشت این جنگل گاهی دنیا آنقدر کوچک است

که توی خیابان به هم می خوریم و

یادت می افتد هنوز زیبا بوده ام.......

marjanehsepid — Fri, 26 Jan 2007 16:57:20 GMT

سلام

دغدغه های کار و تحصیل مرا به روزمرگی کشاند تا بروز بودن و ایجاد وبلاگ به تاخیر افتد.اما تلنگرمعجزه ی کتابی که نزد من نزول کرد کافی بود که از حاشیه دور شوم و دوباره دلشیفتگی ام به ادبیات گل کند.

اشتباه گرفته ای

دریا را

با کسی که موج برش نمی دارد

گاهی که دوستت دارم را به آب می زنی.

اشتباه گرفته ای

تا من بوده ام

زمین بوده و چهار دیواری که از بس بلند نبوده

دست کسی به من رسید.

زنده ای!

و این گناه دریا نبودن من است

که تو را توی این

دامن آبی

غرق نکرده ام.